#zapelefitness Αρχεία - Ελευθερία Ζαπαντιώτη

Εμένα ο στόχος μου ήταν να τερματίσω 10 χλμ Βάδην μετά από 15 χρόνια.

Βρέθηκα στην εκκίνηση του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Βάδην Βετεράνων με ανυπομονησία.

Δε θα πω πόσες προπονήσεις έκανα ☺️ ούτε ότι τραυματίστηκα πρώτη φορά στη ζωή μου μια βδομάδα πριν.

Θα πω ότι δε σκέφτηκα τίποτα, θα πω ότι δεν ένιωσα τίποτα πέρα από χαρά. Απίστευτη χαρά που κάνω τον αγώνα Βάδην όπως τον ονειρευόμουν.

Χωρίς άγχος χρόνου, χωρίς άγχος αντιπάλου, χωρίς άγχος αν θα λυθούν τα κορδόνια μου, χωρίς άγχος αν θα με πιάσει τουαλέτα την ώρα του αγώνα.

Ευτυχία. Να βλέπεις τους κριτές κ να χαίρεσαι. Να βλέπεις τους ‘αντιπάλους’ και να κάνεις πλάκα. Να ξεκινάς τον αγώνα και ο αντίπαλος να σου λέει ‘μπράβο που είσαι εδώ’ και όχι ‘μη βιάζεσαι αφού θα χάσεις’.

Αυτά και άλλα πολλά…

Κάπου εκεί στα πρώτα 500 μέτρα νιώθω βήματα πίσω μου και κοιτάζω να δω ποιος είναι .
Ένας κύριος μάχιμος για να με φτάσει. Συνειδητοποιώ ότι θέλει να με φτάσει για να πάμε μαζί. Αυτό ήταν. Δεν ήξερα ποιος είναι. Είχα δει στην εκκίνηση τη λίστα των κριτών που έγραφε ‘ κατηγορία 90-94’.

Σκέφτηκα ‘Λες;’.
Κόλλησε δίπλα μου, αργά εγώ στο πρώτο χιλιόμετρο για να μη με πονέσει κάτι, αργά και ο Παναγιώτης εκεί δίπλα μου.
Πιάσαμε κουβέντα για να μάθω ότι είναι ο 94 χρονών και κάνει πρώτη φορα 10 χλμ. Έχοντας καταρρίψει όλα τα ρεκόρ στην κατηγορία του ήρθε να βάλει κ τα 10 χλμ στο αγωνιστικό του βιογραφικό.

Αυτό ήταν. Ένιωσα ότι δε θέλω να φύγω. Απέκτησα ένα νέο κίνητρο. Ηταν η παρέα μου για τα 10 χλμ. Μια παρέα που για μένα ήταν δικαίωση όλων αυτών των αρχικών μου σκέψεων που αποτέλεσαν κριτήριο για τη συμμετοχή μου σε έναν ακόμα αγώνα Βάδην.

-Παναγιώτη περάσαμε 7:37…
-Αλήθεια;
-Εγώ ήρθα να κάνω 2 ώρες παρά 15 λεπτά
-Αν συνεχίσουμε έτσι θα το κάνουμε 1.20 χοντρικά
-Ουαου

………
-Είσαι καλά,Παναγιώτη;
-Ναι
-Τέλεια, συνεχίζουμε.

……
-Παναγιώτη περάσαμε 38.30 τα 5χλμ
-Τιιιι; Βελτίωσα το Βαλκανικό μου Ρεκόρ κατά 1 λεπτό.
-Αν κρατηθούμε έτσι πάμε για 1.16, μπράβο

….
-Είσαι καλά;
-Ναι.

Και κάπως έτσι φτάσαμε να τελειώσουμε τα 10 χλμ. Κάνοντας 38.12 το δεύτερο 5αρι, άρα εκ νέου Βαλκανικό Ρεκόρ για τον Παναγιώτη.

Η χαρά μου δεν περιγράφεται. Το ίδιο και του Παναγιώτη.
Τερμάτιζε κ έλεγε σε όλους ‘δεν το πιστεύω’.

Το πίστεψε. Το έκανε και το πίστεψε.

Αυτό θα μπορούσε να είναι ένα παράδειγμα προς μίμηση για όλους μας.

Ο Παναγιώτης έκανε ένα ρεκόρ που πολύ δύσκολα θα καταρριφθεί. Όπως μου είπε χαρακτηριστικά ο ίδιος ‘ούτε σε 200 χρόνια’!

Καλή ή κακή, ευχάριστη ή δυσάρεστη, αυτή ήταν η πρώτη μου εμπειρία ως Βετεράνος πλέον.

Ήταν από τις πιο όμορφες εμπειρίες μου!

Δε διστάζω να πω ότι ήταν ο καλύτερος μου αγώνας!

Σ’ ευχαριστώ εγώ Παναγιώτη που με ακολούθησες!